چند لحظه واقع بینانه

مگر شهدا دل نداشتند؟؟؟

مگر شهدا شهوت نداشتند؟؟؟

مگر شهدا غریزه جنسی نداشتند؟؟؟

مگر شهدا محبت و علاقه به جنس مخالف نداشتند؟؟؟

مگر شهدا تمایل به دنیا نداشتند؟؟؟

مگه اونا مثل ما دوست نداشتند زندگی کنند پول در بیارند ازدواج کنند و از این دنیا به بهترین نحو استفاده کنند؟؟؟

چرا اینقدر شهدا که اینقدر به ما نزدیک اند رو از خودمون دور می دونیم

فکر می کنیم اونا یه آدمای خاصی بودن که از روز اول الهی بودن و نافشون رو با نماز شب بسته بودن

اگه بخوایم واقعه بین باشیم باید خودمون رو جای اونا بزاریم اونا هم مثل ما یک آدم بودن

اما چه چیزی چه نیرویی چه عشقی چه پتانسیلی اونا را به جبهه ها کشوند

چه نیروی ماورایی در زمانی که خیلی ها به فکر انتقال دلار های خود به آمریکا بودن اونا رو به خاکریز ها کشوند

و از این دنیا یک تشک خاکی یک بقچه پارچه ای یک غذای ساده یک لباس خاکی و...... رو انتخاب کردن و پا روی خیلی چیزا گذاشتن

همون چیزایی که خیلی از ما ها حاضریم برای  بدست آوردن اون ها خیلی چیزا ها رو نادید بگیریم به قول یه اهل دل

ترسم که به کعبه نرسی ای حاجی !!!!!!!

این ره که تو میروی به ترکستان است !!!!!!!

دوست دارم نظرتون رو راجع به این چند خط بهم بگین و بالاخره یک پاسخی برای سوال هام  پیدا کنید

با تشكر مهديار